Mag ik even mijn grens aangeven?

blog

Mag ik even mijn grens aangeven?

‘Mag het een onsje meer zijn’?
Ik vroeg het regelmatig toen ik als puber op de versafdeling stond en gehakt verkocht. De meeste klanten vonden het prima als het even iets je meer was. Sommige klanten wilden dan liever een onsje minder en dat was voor mij geen probleem dan deed ik er even ietsje meer vanaf.

Zo kwamen we er samen altijd wel uit.

Toen ik besloot te willen schrijven over grenzen plopte die herinnering ineens weer naar boven. Wat heerlijk om dat aan elkaar te kunnen vragen, mag het iets je meer of minder zijn en dat een ander daar dan gewoon even rekening mee kan houden.

Het valt mij steeds meer op dat het aangeven van grenzen lastiger lijkt te worden. Of (en dat is misschien wel juist het geval) lukt het mij steeds beter mijn grenzen aan te geven en krijg ik daardoor nieuwe ervaringen in de vorm van weerstand en/of het negeren van mijn grenzen. Het lijkt steeds meer ‘gewoon’ te worden dat alles maar kan…. Zonder dat je een weerwoord mag hebben.

Absurd vond ik het toen ik onlangs een bericht van iemand kreeg die op dat moment op mijn zoon paste. Ze deelde iets mee over haar plannen voor die dag waarbij ik me niet prettig bij voelde. Ik kon direct reageren en mijn grens aangeven. Er werd mij beloofd dat er rekening mee gehouden werd dus ik bedankte diegene en nodigde diegene ook direct uit voor een gesprek zodat we inhoudelijk en persoonlijk een uitwisseling konden doen. Want ik wilde graag dat ze begrip had voor mijn grens en was ook nieuwsgierig waarom zij die plannen wilde maken. 

Op mijn uitnodiging werd niet direct ingegaan, wat ik wel oké vond, sommige dingen moeten ook even zakken. Maar toen ik de volgende dag het bericht kreeg dat het toch niet gelukt was om rekening te houden met de grens die ik had aangeven voelde ik me goed bedonderd.

Het was een grens die ik had aangegeven in het belang van mijn zoon, en degene die verantwoordelijkheid voor hem had en van mijn grens af wist liet het gebeuren dat die alsnog over schreden werd.

Flabbergasted…
Ik was met stomheid geslagen. En dat heb ik wel even laten merken door diegene z.s.m. hierover te willen spreken. Waarop ik een reactie kreeg dat ze daar erg van schrok. 

En ineens werd het mij heel helder dat grenzen zomaar kunnen vervagen en dat we dat ‘normaal’ vinden.  Want mijn eerste gedachte was; ‘Lucie misschien ben je wel wat overdreven…’ Als je iets niet wilt waar een ander het kwaad niet van in ziet dan is het ook heel lastig voor een ander om rekening met jou te houden. Je wilt niet dat mensen van je schrikken, je wilt dat mensen je begrijpen. 

Dus ging ik ook nog twijfelen aan mezelf. Het is omdat iemand tegen mij zei; ‘Lucie ook al is jouw grens de domste van de wereld en begrijpt helemaal niemand iets van jou, als moeder mag je grenzen stellen, je zal je redenen wel hebben. Dat was mooi om te horen, wat ik nog fijner vond is dat zij mij wel begreep, maar goed het ging niet over haar. Ik had iemand anders er op aan gesproken, en ik wilde dat ook zij begrip zou hebben voor mijn grens. 

Het lijkt alsof grenzen geaccepteerd worden als ze niet direct van invloed zijn op een ander zijn leven. Onder het mom, ‘zo lang ik er maar geen last van heb’ kan een ander nog wel rekening houden met jouw grenzen. Maar zodra het betrekking gaat hebben op iemand zijn persoonlijke situatie dan wordt het wel heel erg ingewikkeld.

Dan moet de ander dus iets inleveren ten bate van jou. Dan moet de ander zich inhouden of terugtrekken, plannen veranderen of minder snel gaan. En dat blijkt best lastig te zijn.

Maar los van wat de grens ook was, het feit dat hij overschreden werd deed mij nog het meeste pijn.

Als we het hebben over de gevalletjes #metoo dan begrijpen we het wel, want verkrachten dat mag niet. Maar wat valt er te zeggen over de psychologische verkrachting?

Hoe vaak heb jij te horen gekregen;

‘Doe toch niet zo moeilijk’
‘Ach het is nu al gebeurd hoor’
‘Deze situatie is toch compleet anders dan toen’
‘Stop met vergelijken’
‘Jij wilt ook altijd je zin’

Op het moment dat jij een grens aan wilde geven? je kunt dan in een situatie komen dat je grens aangeven net zoveel pijn doet als dat jou grens overschreden wordt. Waarom er dan nog een punt van maken? Pijn doet het toch wel!

Mag jouw grens er zijn?
Hoe belangrijk is het voor jou wat jouw grenzen doen met de ander?
Hoe belangrijk is het beeld van jou wat daardoor wordt beïnvloed?
Kun je nog trouw zijn aan jezelf of merk je dat stuk voor stuk je grenzen daardoor aan het vervagen zijn?
Durf jij nog wel grenzen aan te geven, of laat je het maar gebeuren?

Is jou ooit gevraagd ‘wat is je behoefte of gevoel hierbij?

Ja bleh lekker zweverig misschien,
maar hey! Waarom niet?
Het zou toch mooi zijn als de ‘tegenpartij’ op zijn minst interesse toonde in wat jou beweegt?

Hoe vaak komt er een antwoord zoals ‘hoe zou jij het graag willen’ wanneer iemand zegt; ‘dat wil ik liever niet’?

Kan het even iets meer tijd krijgen? ‘hoe zou jij het graag willen’
Kunnen we er alstublieft eerst even over praten,‘hoe zou jij het graag willen’
Waarom moet alles nu direct? ‘hoe zou jij het graag willen’
Mag ik er nog een nacht je over slapen? ‘hoe zou jij het graag willen’ daar komt ik dan morgen even op terug 😉
Is er ruimte om een situatie eens van een andere kant te bekijken dan de plek waarop jij nu staat? ‘hoe zou jij het graag willen’

Kortom;

Mag het ietsje meer zijn?

Ja graag, Dank u….

 

Wil je reageren of iets delen? Dat kan in de reacties hieronder.

 

Wil je ook gerichte keuzes kunnen maken en meer je gevoel durven volgen? De Reflectie Tool helpt je hoofd en tijdens een Ademsessie leer je beter naar je gevoel luisteren. Ga het ervaren!

 

 

Lucie Rijpstra

4 COMMENTS
  • Abeltje
    Beantwoorden

    Wat een mooi stuk. Het is zo herkenbaar wat je schrijft.
    Dank je wel.
    💛

    1. Lucie
      Beantwoorden

      Ontzettend leuk om te horen Abeltje, dank je wel.

  • Esther
    Beantwoorden

    Lucie, wat fijn dat je dit opschrijft, helder en zó herkenbaar. Dankjewel!
    Ik vraag of mijn kind het ook gelezen heeft, kunnen we er een boompje over opzetten.

  • Henk
    Beantwoorden

    Je geeft niet voor niets een grens aan, logische reactie van je

Laat een reactie achter op Lucie Reactie annuleren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

%d bloggers liken dit: